و من هنوز ... در آن نقاشی که خدا می خواست از ما ترسیم کند. نشسته ام...

 منو پاییز به آن سه فصل دیگر قول داده ایم تا آمدنت همینجا بنشینیم.

 تا شاید نگاهی هر چند کوتاه به این نقاشی داشته باشی

و سکوت... آن لحظه ای که نگاه می کنی. آرام در این نقاشی نشسته ام.

 تو خوب نگاه می کنی همه چیز را می بینی جز من. و من مات. نگاهت می کنم.

حتی وجودم جرأت نفس کشیدن هم ندارد

غروب پاییز شد. برگهای زرد پاییزی برایم آواز می خوانند و نسیم بوی

 پیراهنت را از این نزدیکیها عبور می دهد

شنیده ام می خواهی بروی به دور دستها آنجایی که نسیم نتواند بوی پیراهنت را نزدم آورد.

 نگران نباش نیازی نیست این چنین دور شوی چون بوی پیراهن گلدار صورتیت کم کم دارد می پرد

منهم به نبودنت عادت خواهم کرد همچون تو... من ثانیه هارا حالا می کشم تا وجود نداشته باشند.

 آخر می دانی، تولدم نزدیک است. و من میل آمدن ندارم... این ثانیه آخر می خواهم این را بدانی اگر حقیقتی را

فریاد زدم، بدان که خسته شده ام بدان که نای هیچ کس را ندارم . . . . . . . بدان کم آورده ام

لحظه آخر گفتی : نگاهم برگشت، تا با کاسه چشمانم پشت سرت آب بریزم که دیدم چشمانت خیس اشک است

فهمیدم که ما باهم و برای هم زمانی گریه کرده بودیم. ولی... نگرانم نباش اشکی برایم نریز.

 چون من دیگر نگرانت نیستم چون می دانم که تو بهترین هستی و خواهی بود.

سالها از کشتن ثانیه ها گذشته

و من هنوز ... در آن نقاشی که خدا می خواست از ما ترسیم کند. نشسته ام....

تا شاید نگاهی هر چند کوتاه به این نقاشی داشته باشی